Sprzedam podwójne zaproszenie na spektakl TIRAMISU w teatrze na woli
spektakl odbędzie się w czwartek 30.12.2010 o godzinie 19.00
odbior zaporszen na nazwisko w kasie kina, wiec nie trzeba jezdzic nigdzie aby odebrac wejsciowki

AUTORKA SZTUKI -- JOANNA OWSIANKO
REŻYSERIA -- ALDONA FIGURA

MUZYKA -- ADRIAN FOLTYN
SCENOGRAFIA -- KATARZYNA PACIOREK

OBSADA -- Dyrektorka: Anna Gajewska; Menedżerka: Magdalena Karel; Planerka: Izabela Nowakowska/Anna Kózka; Bajerka: Joanna Niemirska/Maria Jolanta Niklińska; Kreatywna: Martyna Peszko; Księgowa: Agnieszka Śnieżyńska/Agata Pruchniewska; Ekant: Elżbieta Komorowska/Magdalena Czerwińska


Komediodramat o współczesnych kobietach sukcesu. Sa młode, piękne, pracują w agencji reklamowej, zarabiają spore pieniądze. Świetnie odnajdują się w wielkomiejskim świecie, wiedzą w co się ubrać i gdzie bywać. Są podziwiane i nienawidzone. Spektakl pokazuje, co kryje się pod makijażem profesjonalistki.
Prapremiera 4 marca 2005 roku, na scenie Teatru Studio Buffo.

Prasa o spektaklu:

Owsianko tworzy siedem wnikliwych portretów młodych wielkomiejskich kobiet (to m.in. władcza dyrektorka, lesbijka i 28-letnia dziewica), które świetnie radzą sobie w życiu zawodowym, natomiast w prywatnym są zupełnie zagubione. "Tiramisu" to cięta, kobieca odpowiedź na "Testosteron" Andrzeja Saramonowicza. (Newsweek)
Tekst oddziałuje mocnymi kontrastami i nagłymi przejściami od śmiechu do powagi. Na scenie to, co humorystyczne, ukazane jest barwnie, zaskakująco i z fantazją. (Didaskalia)

Aktorkom przedstawienie zawdzięcza, że bardzo dobrze się je ogląda. I to aktorki opowiadające o świecie dla wielu widzów pociągającym i egzotycznym, na scenie efektowne w białych obcisłych spodniach i sukienkach (i bez nich, gdy oglądają metki swoich ubrań), spowodują, że spektakl pewnie stanie się hitem. (Foyer)

Reżyserka Aldona Figura świetnie wydobyła motyw kobiecej dominacji: siedem dziewczyn wkraczających z energią na scenę jak na wybieg dla modelek ? Ten obraz budzi respekt. Dobre jest aktorstwo ? W brawurowych scenach zbiorowych aktorki tworzą jeden sprawnie działający mechanizm, który służy do wyciskania pieniędzy z reklamodawców. W monologach obnażają podwójne życie bohaterek, które pod pancerzem kobiet sukcesu kryją niezaleczone kompleksy i niezrealizowaną potrzebę miłości.(Gazeta Wyborcza)