•        
  •        

Dane kontaktowe - otwórz formularz odblokowania.

Kategorie:

  • Fraza:
  • Możesz sprecyzować datę Wybierz datę
  • Szukaj

     w Wszystkie kategorie (Dowolna data)

Dane dotyczące aukcji

  • Tytuł: RZEŹBA NEOKLASYCZNA I ROMANTYCZNA W POLSCE (numer 1251899342)
  • Cena: 40,00 zł
  • Data zakończenia: 2010-10-08 19:50:00
    Data wystawienia: 2010-09-28 19:50:00
  • Dane kontaktowe:
    Numer użytkownika (1)
Aby wyświetlić dane kontaktowe wyślij SMS o treści AP.PAA9 na numer 79068 i wprowadź otrzymany kod tutaj:

Cena SMS to 9 PLN netto / 11,07 PLN brutto Kod z SMS jest jednorazowy. Za co płacę?

RZEŹBA NEOKLASYCZNA I ROMANTYCZNA W POLSCE

Treść aukcji:

AUTOREM KSIĄZKI JEST TADEUSZ DOBROWOLSKI.

WSTĘP - SPIS TREŚCI - OPIS:



 Od autora


Pierwszą wersję tej pracy napisałem około roku 1920 jako dyser¬tację doktorską. Obciążony różnymi obowiązkami, nie próbowałem ogło¬sić jej drukiem. W czasie drugiej wojny światowej. utraciłem rękopis i zdjęcia fotograficzne. Po 1945 r. odnalazł się drugi egzemplarz pracy wśród ocalałych akt Uniwersytetu Jagiellońskiego, lecz znowu — wsku¬tek podjęcia nowych obowiązków służbowych i w związku z pracą nad nowymi tematami z dziedziny historii sztuki — nie mogłem wrócić do wspomnianej rozprawy o neoklasycznej rzeźbie.
Rozprawę tę oparłem m. in. na warszawskich źródłach archiwal¬nych, które w czasie drugiej wojny światowej uległy częściowemu zniszczeniu. W 1944 r. spłonęły przechowywane w Archiwum Akt Dawnych akta Wydziału Przemysłu i Kunsztów Komisji Rządzącej Spraw Wewnętrznych i Policji, w tym materiały odnoszące się do budowy pomnika ks. Józefa Poniatowskiego. Przepadła także teka pt. Specyfikacja papierów wszelkich dotyczących pomnika ks. Józefa Poniatowskiego. Zachowały się natomiast akta Towarzystwa Przyjaciół Nauk, tyczące się wystawienia pomnika Kopernika (AGAD, TPN nr 55—56), a także akta Komisji Rządzącej Spraw Wewnętrznych, odno¬szące się do składek publicznych na pomnik ks. Józefa (AGAD, KRSW my 6731, 6731a, 6731b).
Jak z tego wynika, inni badacze przedmiotu nie będą już mogli wy¬zyskać niektórych archiwaliów, wobec czego ogłoszenie pracy, opartej w swoim czasie na cytowanych przekazach źródłowych, wydaje się być celowe, tym bardziej że powinna ona dostarczyć czytelnikom pożytecz¬nych naukowo wiadomości, odnoszących się do historii polskiej kultury artystycznej i związków Polski ze sztuką włoską. Odtwarzając historię importów artystycznych, próbował autor wyjaśnić także funkcję od¬nośnych dzieł sztuki, nie tylko okazyjnie zakupywanych, lecz także zamawianych i specjalnie wykonywanych dla Polski przez czołowych rzeźbiarzy włoskich, głównie rzymskich, m. in. przez Duńczyka Thor-valdsena, w czasach dojrzałego neoklasycyzmu, kiedy wieczne miasto

uchodziło za światowe centrum rzeźby, promieniując na wszystkie kraje Europy, zarówno na Francję i Niemcy, jak na Polskę i Rosję. W upowszechnianiu twórczości, o tyle osobliwej, że dążącej niemal do rekonstrukcji sztuki grecko-rzymskiej, znaczną rolę odegrał włoski eksport dzieł rzeźby, o czym jest mowa w niniejszej publikacji.
Rzecz naturalna w ciągu lat pięćdziesięciu, jakie upłynęły od pierw¬szej redakcji tej książki, narosła nowa literatura przedmiotu, wobec czego trzeba było dawniejsze wyniki uzupełnić i poddać je różnym retuszom. Wkrótce po napisaniu mej pracy ukazała się stustronicowa publikacja Ernesta Łunińskiego, oparta w części na materiałach z ko¬penhaskiego Muzeum Thorvaldsena, pt. O pomniku księcia Józefa i Thowaldsenie (Warszawa 1923), która dotychczas jest najobszerniejszą monografią warszawskiego monumentu, odlanego na nowo po drugiej wojnie światowej. Potem nastąpiła długa przerwa w badaniach nad neoklasyczcną rzeźbą włoską w Polsce, bo dopiero w 1950 r. Stanisław Lorentz ogłosił w „Biuletynie Historii Sztuki" swój krótki szkic pt. O importach rzeźb z Włoch do Polski w 1 połowie XIX w. i o Thor-valdsenie. W następnym roku ukazała się praca Piotra Biegańskiego pt. Pałac Staszica (Warszawa 1951), w której autor zajął się także Thorvaldsenowskmi pomnikiem Kopernika — jak wiadomo — wizual¬nie zespolonym z pałacem. Z kolei pojawiły się jeszcze następujące publikacje na temat dzieł Thorvaldseńa w Polsce: prof. Else Kai Sass, Thorvdldsens Vaerker i Polen efter Krigen (Dzieła Thorvaldsena w Polsce podczas wojny) w ,,Meddelelser fra Thorvaldsens Museum", (1947) oraz Rytterstatuen af Josef Poniatowski (Posągi rycerskie Józefa Poniatowskiego) w cytowanych „Wiadomościach" (1952), a także inne rozprawy wymienionej autorki i dyrektora Muzeum Thorvaldsena Si-gurda Schultza, ogłoszone również w owych rocznikach („Meddelel-ser"...) z 1956 r. Ten zeszyt „Wiadomości", prawie w całości poświęcony Polsce, nosi ogólny tytuł Thorvaldsen og Polen (Thowdldsen w Polsce). E. Kai Sass pisała w nim o krakowskim pomniku Włodzimierza Potoc¬kiego (Włodzimierz Potockis Gravmonument) i nagrobku Artura Po¬tockiego oraz popiersiach portretowych w kaplicy Potockich katedry na Wawelu (Thowaldsens Gravmaele over Arthur Potocki); S. Schultz wrócił do tematu warszawskiego pomnika Kopernika (Copernictis) i omówił niezrealizowany do końca, a przeznaczony dla Warszawy pomnik Napoleona (Et politisk Monument, tj. Pomnik polityczny).
W „Biuletynie Historii Sztuki" ogłoszono jeszcze kilka drobnych przyczynków, w tym sprawozdanie z wspomnianego rocznika muzeum kopenhaskiego (1956), opracowane przez Annę Kotkowską pt. Ostatnie duńskie prace o rzeźbach THowaldsena („Biuletyn Historii Sztuki".

1957). Wreszcie w latach 1969 i 1970 Dariusz Kaczmarzyk opublikował w wym. „Biuletynie" bardzo gruntowne studia pt. Posąg Perseusza, rzeźba Canovy ze zbiorów Tarnowskich oraz -Wenus opłakująca Ado¬nisa, projekt rzeźby Stanisława Augusta zrealizowany przez Antonio Canovę, Wreszcie w 1971 r. Anna Kotkowska-Bareja wydała w serii Zabytki Warszawy opartą głównie na cyt. pracy E. Łunińskiego ksią¬żeczkę pt. Pomnik Poniatowskiego.
Do szczególnie cennych należą rozprawy duńskich uczonych, ponie¬waż są bardzo dokładne, czasem aż pedantyczne, przy czym uwzględ¬niają słabo dotychczas znane materiały archiwalne, mianowicie obfitą korespondencję polskich klientów Thorvaldsena, przechowywaną w jego muzeum kopenhaskim. Korespondencję tę autorzy cytują prawie w ca¬łości, w związku z czym ich rozprawy rzucają światło na problem mecenatu artystycznego — i „wolę sztuki", demonstrowaną przez aktywnych odbiorców rzeźby. Ich listy bywają wprawdzie często zwyk¬łymi ponagleniami opieszałych w pracy artystów, ale nierzadko zawie¬rają konkretne zalecenia w sprawie wyglądu zamawianych dzieł sztuki.
W tym stanie rzeczy, wobec tylu nowych opracowań znajdujących się w Polsce dzieł importowanych, szczególnie Thorvaldsena, zastana¬wiałem się, czy wrócić do problematyki objętej moją dysertacją doktor¬ską. Obawiałem się przysłowiowych dwóch — czy nawet kilku — grzy¬bów w barszczu, lecz po namyśle postanowiłem zaryzykować ów powrót do swego tematu z około roku 1920, ponieważ moja praca została ujęta inaczej niż prace mych poprzedników i następców. Wspomniane roz¬prawy, artykuły i przyczynki są przy tym rozproszone i trudno dostęp¬ne, zwłaszcza że bariera językowa w postaci tekstów duńskich niełatwa jest do przezwyciężenia. Wymienione prace dotyczą przeważnie dzieł jednostkowych i rzadko zajmują się większymi zespołami zabytków. Moja zaś książka, w dążeniu do integracji faktów i różnych przeja¬wów sztuki oraz jej bodźców społecznych, łączy analizę z syntezą. Pragnie też rzucić światło na kulturę artystyczną w Polsce okresu kla-sycyzmu i romantyzmu. Szuka także odpowiedzi na pewne pytania, uzasadnione filozofią kultury. Świadomie natomiast ogranicza wiado¬mości, tyczące się czynności administracyjnych związanych z wznosze¬niem pomników (chociaż ich nie eliminuje), i w ogóle relację o faktach marginalnych, ponieważ nie chce powtarzać zbyt wielu szczegółów, po¬danych przez cytowanych autorów. Przenosi natomiast punkt ciężkości na sprawy sztuki, gdyż w ogólnym zbiorze uwzględnianych w tej książ¬ce problemów są one najważniejsze.
Zajmując się całością, niniejsza publikacja informuje nie tylko o przeznaczonych dla Polski dziełach dwóch największych koryfeuszy

neokłasycznej rzeźby, tj. Canovy i Thorvaldsena, lecz także o rzeźbie ich uczniów, współpracowników i kontynuatorów. Czy udało się auto¬rowi wyczerpać materiał zabytkowy, trudno orzec. Zawsze bowiem mogą się znaleźć w posiadaniu prywatnym lub w zakamarkach muzeal¬nych rzeźby nieznane. Jednakże nie należy się chyba spodziewać donio¬ślejszych odkryć.
Celem poszerzenia problematyki objętej książką dodano rozdział I, w którym autor próbuje wytłumaczyć dziwny fenomen nawrotu do sztuki starożytnej w warunkach geopolitycznych, społecznych, kulturo¬wych itd. zgoła odmiennych od tych, jakie ukształtowały sztukę grecko--rzymskiego antyku. Zmieniono również pierwotny, niezupełnie ścisły tytuł pracy, który brzmiał: Thowdldsen i rzeźba epoki ł Cesarstwa w Polsce. Nowy tytuł jest bardziej pojemny, a dzięki temu bardziej zgodny z treścią publikacji. .
Pewne informacje i niektóre zdjęcia fotograficzne przekazały auto¬rowi następujące instytucje krajowe i zagraniczne: Muzeum Narodowe i Muzeum Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, Muzeum Naro¬dowe i Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie, Zamek — Muzeum w Łańcucie, Ośrodek Dokumentacji Zabytków (przy Zarządzie Mu¬zeów i Ochrony Zabytków w Ministerstwie Kultury i Sztuki), Muzeum Thorvaldsena w Kopenhadze, The Metropolitan Museum of Art w No¬wym Jorku, Związkowy Urząd Ochrony Zabytków (Bundesdenkmalamt) w Wiedniu i wiedeńskie Archiwum Obrazowe Biblioteki Narodowej (Bildarchiv der Nationalbibliothek). Zdjęcia fotograficzne wykonanych przez Canovę popiersi gen. Ludwika Paca i jego małżonki ofiarował mi zamieszkały w Paryżu p. Dominiąue Labarre de Raillicourt. Niektóre fotografie dzieł Canovy przekazał mi również dr Dariusz Kaczmarzyk, Wszystkie wymienione instytucje i osoby zechcą przyjąć za wyświad¬czoną autorowi pomoc najlepsze podziękowanie.



 Spis treści


str.
Od autora 5
I. Racjonalizm, klasycyzm, romantyzm i sposób bycia 9
II. Polacy w Rzymie, fascynacja klasycyzmem, włoscy rzeźbiarze w Polsce,
Canova i Thorvaldsen ., 21
III. Canova . 33
1. Klasycyzm i barok . 33
2. Stanisław August, .Wenus i Adonis Canovy, Antońio ćTEste
i Giuseppe Angelini ....... t' ..... 36
3. Portret a wzory antyczne. Podobizny Henryka Lubomirskiego —
geniusza miłości i sławy. Posąg Hebe 39
4. Perseusz, Waleria Tarnowska i kolekcjonerstwo 43
5. Tancerka i Helena Trojańska. Realizm i popiersia Napoleona. Torsy
małżeństwa Paców , 50
6. Współpraca z Fenelljim, idealny wizerunek Barbary z Hallerów
Rottmannowej 56
IV. Uczniowie i epigoni Canovy 59
1. Stanisław August i Cardelli, Laboureur, Antonio d'Este, popiersia,
temat mitologiczny i historyczny, model nagrobka 59
2. Romantyczny sentymentalizm, Ricci i pomniki nagrobne Michała
Skotnickiego we Florencji oraz w Krakowie 65
3. Trwanie klasycyzmu, neogotyk i zapowiedź sentymentalnego rea¬
lizmu. Tadolini, Pampaloni, Anna Potocka-Wąsewiczowa, jej
pomnik w katedrze na Wawelu i popiersie Stanisława Dunin Wą-
sowicza 68
4. Sentymentalny realizm, Bartolini, Pampaloni, Bosio, portret i na¬
grobki w Opinogórze i Czerwonym Dworze 76
5. Romantyczny klasycyzm, znaki krajobrazowe, Franciszek i Maksy¬
milian Pozzi. Nagrobki Stanisława Ankwicza i Stanisława Sołtyka
w Krakowie. -Popiersie Chłopickiego 82
V. Thorvaldsen ...".-, 89
1. Oficjalne zamówienia pomników 89
2. Kult Napoleona. Pomnik polityczny 91
3. Kult uczuć rodzinnych, nagrobek Józefy Borkowskiej we Lwowie.
Temat mitologiczny — Ganimed w Poznaniu. Popiersie portretowe 95
4. Kult nauki, pomnik Kopernika w Warszawie ........ 100

5. Kult bohaterstwa, pomnik ks. Józefa Poniatowskiego w Warszawie 115
6. Kult bohaterstwa, pomnik Włodzimierza Potockiego w katedrze na
Wawelu 133
7. Współpraca z Laboureurem. Kult cnoty i pomnik Stanisława Mała-
chowskiego w Katedrze Warszawskiej 145
8. Antyk i pozory realizmu, Merkury z Krzeszowic 148
9. Kult rodu. Chrystus miłosierny i popiersia rodzinne w kaplicy Po^
tockich w Katedrze na Wawelu 151
10. Kult wiary i uczuć rodzinnych, nagrobek Ponińskich w Czerwono-
grodzie 161
11. Kult życia, miłości i sztuki, Trzy gracje i Jan Nepomucen Głowacki 163
VI. Uczniowie i współpracownicy Thorvaldsena 167
1. Tatarkiewicz, popiersie Marii Szymanowskiej i dwie inne głowy . 167
2. Późny klasycyzm i. akademizm, Trentanove, Tenerani, popiersia
portretowe i nagrobek Jaroszyńskich w Tywrowie ..... 170
VII. Uwagi ogólne t 180
Aneksy 192
Indeks nazwisk 199
Spis ilustracji , 210
Ilustracje '.'....■ 219



 Spis ilustracji


1. Wenus z Melos; ok. 100 r. p.n.e. Muzeum Luwru, Wg Encyclopedie photo-
graphiąue de Vart, 1938.'
2. Trzy gracje, malowidło z Pompejów; około 50 r. n.e. Muzeum w Neapolu.
Wg G. E. Rizzo, La pittura ellenistico-romane, 1929.
3. Rafael, Trzy gracje; 1504 r. Musee Conde w Chantilly. Wg R. Salvinie-
g o, Raffaello.
4. A. Canova, Trzy gracje; około 1815 r. Muzeum Ermitażu w Leningradzie.
Wg' Propylden-Kunstgeschichte, XV.
5. B. Thorvaldsen, Trzy gracje z Amorem; lata 1817—1819. Muzeum Thorvald-
sena w Kopenhadze. Fot. Muzeum.
6. B. Thorvaldsen, Trzy gracje z Amorem (model oryg.); 1826 r. Muzeum Thor-
valdsena w Kopenhadze. Wg Propylden-Kunstgeschichte, XIV.
7. Trzy gracje; kopia rzymska oryginału greckiego z III w. p.n.e. Muzeum
w Sienie. Wg fot. Eruckmana.
8. J. B. Regnault, Trzy gracje; 1799 r. Muzeum Luwru. Wg Propylden-Kunst¬
geschichte, XIV.
9. W. Weiss, Trzy gracje z Amorem;1 1916 r. Dawniej w Muzeum Śląskim
w Katowicach (zaginiony). Wg „Sztuk Pięknych".

10. Picasso, Trzy gracje; 1924 r. Wg A. M. Barra Jr; Picasso.
11. H. Ottman, Trzy gracje; przed 1921 r. Wg „Sztuk Pięknych" II.
12. M. Bacciarelli, Portret własny; około 1785 r. Muzeum Narodowe w Krako¬
wie. Fot. Muzeum.
13. M. Bacciarelli, Portret Stanisława Augusta; około 1791 r. Muzeum Narodo¬
we — Oddział Czartoryskich w Krakowie. Fot. S. Kolowca.
14. Malarz nieznany. Portret Elżbiety Izabeli z Czartoryskich Lubomirskiej;
1790 r. Zamek-Muzeum w Łańcucie. Fot. Muzeum.
15. Domenico del Frate, Portret Walerii ze Stroynowskich Tarnowskiej; lata
1804—1807. Muzeum U.J. Fot. Muzeum.
16. F. Ks. Fabre, Portret Elżbiety z Laskiewiczów Skotnickiej; lata 1806—1807.
Muzeum Narodowe w Krakowie. Fot. Z. Malinowski.
17. F. Ks. Fabre, Portret Michała Skotnickiego; lata 1806—1807. Muzeum Naro¬
dowe w Krakowie. Fot. Z. Malinowski.
18. Portret gen. Stanisława Mokronowskiego, litografia z 1822 r. L. Letronne'a
wg rysunku z 1819 r. Muzeum Narodowe w Krakowie.
19. Portret Heleny z Gurskich Poninskiej, litografia nieznanego autora. Wg
„Sztuki", Lwów 1912.
20. A. Coop, Portret B. Thorvaldsena; 1842 r. Kopia obrazu H. Verneta z 1835 r.
Polska Akademia Nauk. Oddział w Krakowie. Fot W. Gumuła.

21. J. Grassi, Portret Anny z Tyszkiewiczów Potockiej-Wąsowiczowej. Własność
pryw. w Londynie. Wg reprodukcji.
22. A. Canova, Wenus opłakująca Adonisa, bozzetto z terakoty (model II?);
1787 r. Muzeum w Possagno. Wg E. B a s s i, La Gipsoteca di Possagno.
23. A. Canova, Wenus opłakująca Adonisa, bozzetto z terakoty (model IV?);
1787 r. Muzeum w Possagno, 1957. Wg E. E a s s i, La Gipsoteca di Possagno.
24. A. Canova, Tezeusz zwyciężający Minotaura; odlew gipsowy 1785 r. (za¬
giniony). Dawniej w kolekcji Stanisława Augusta, później Uniwersytetu
Warszawskiego. Fot. A. Pietrzak.
25. A. Canova, Posąg Henryka Lubomirskiego (Amorino Alato); 1787 r. Usta¬
wiony w sali kolumnowej zamku w Łańcucie. Fot. Z. Lis.
26. A. Canova, Posąg Henryka Lubomirskiego (Amorino Alato); 1787 r. Zamek-
-Muzeum w Łańcucie. Fot. Muzeum.
27. E. Vigće Le Brun, Portret Henryka Lubomirskiego jako geniusza sławy;
1788 r. Wg J. Mycielskiego i St. Wasylewskiego, Portrety pol¬
skie Vigee Le Brun. Fot. Z. Malinowski.
28. A. Canova, Perseusz z głową Meduzy; 1801 r. The Metropolitan Museum
of Art w Nowym Jorku. Fot. Muzeum.
29. Apollo Belwederski. Kopia rzymska dzieła Leocharesa z IV w. p.n.e. Muzeum
Watykańskie. Wg fot. Bruckmana.
30. A. Canova, Hebe (1796), posąg marmurowy z 1800 r. Nazional-Galerie w Ber¬
linie. Wg Propylden Kunstgeschichte XIV.
31. A. Canova, Tancerka; lata 1808—1809. Muzeum Narodowe w Warszawie.
Fot. Muzeum.
32. A, Canova, Popiersie Napoleona; 1802 r. Museo Nazionale w Rzymie. Wg
A. G. M e y e r a, Canova.
33. A. Canova, Popiersie Napoleona (replika). Muzeum Narodowe w Krakowie.
Fot. J. Malinowski.
34. A. Canova, Popiersie Marii z Małachowskich Pacowej; około 1820 r. Zbiory
prywatne w Paryżu. Fot. M. T. Labarre de Raillicourt.
35. A. Canova, Popiersie gen. Ludwika Paca; ok. 1820 r. Zbiory prywatne
w Paryżu. Fot. M. T. Labarre de Raillicourt.
36. A. Canova i C. Finelli, Pomnik nagrobny Barbary z Hallerów Rottmannowej;
około 1809 r. Kościół parafialny w Penzing. „Bildarchiv der Nationalbiblio-
thek" w Wiedniu.
37. A. Canova i C. Finelli, Posąg z nagrobka Barbary z Hallerów Rottmannowej.
38. S. Ricci, Nagrobek Michała Bogorii Skotnickiego; ok. 1808 r. Katedra na
Wawelu. Fot. S. Kolowca.
39. S. Ricci, Część figuralna nagrobka Michała Bogorii Skotnickiego. Katedra
na Wawelu. Fot. S. Kolowca.
40. D. Cardelli, Tors dziecka z rodziny Łosiów; 1793 r. Muzeum w Jarosławiu.
Fot. J. Ross.
41. D. Cardelli, Popiersie Konstancji z Poniatowskich Tyszkiewiczowej; 1792 r.
Katedra na Wawelu. Fot. S. Kołowca.
42. D. Cardelli, Nagrobek Konstancji z Poniatowskich Tyszkiewiczowej; 1792 r.
Katedra na Wawelu. Fot. W. Gumuła.
43. A. Tadolini, Nagrobek Anny z Tyszkiewiczów Potockiej - Wąsowiczowej;
1830 r. Katedra na Wawelu. Fot. S. Kolowca.

44. A. Tadolini, Płaskorzeźba z nagrobka Anny z Tyszkiewiczów Potockiej-
-Wąsowiczowej.
45. Śpiąca Ariadna; I w. p.n.e. Muzeum Watykańskie. Wg fot. Bruckmana.
46. A. Tadolini, Popiersie gen. Stanisława Dunin Wąsowicza (?); ok. 1830 r.
Muzeum Narodowe w Warszawie. Fot. H. Romanowski.
47. M. J. Pozzi, Popiersie gen. Józefa Grzegorza Chłopickiego; 1820 r. Muzeum
Wojska Polskiego w Warszawie. Fot. Muzeum.
48. Popiersie nieznanej damy; początek w. XIX. Zamek — Muzeum Roman¬
tyzmu w Opinogórze. Fot. T. Chrzanowski.
49. A. d'Este, Medalion z portretem Canovy; około 1800 r. Muzeum Narodowe
w Krakowie. Fot. Z. Malinowski.
50. A. d'Este, Popiersie Letycji Bonaparte; kopia dzieła Canovy; około 1808 r.
Muzeum Narodowe w Warszawie. Fot. H. Romanowski.
51. F. M. Laboureur, Projekt nagrobka Antoniny z Czackich Krasińskiej. Mu¬
zeum Narodowe w Warszawie. Fot. H. Romanowski,
52. L. Pampaloni, Nagrobek Wandy Tyszkiewiczowej (nie istniejący); około
1843 r. Czerwony Dwór. Wg E. Tyszkiewieza, Groby rodziny Tyszkie¬
wiczów.
53. L. Bartolini, Nagrobek Zofii Zamoyskiej; około 1838 r. Santa Ćroce we
Florencji. Wg „Tygodnika Illustrowanego" 1860.
54. L. Pampaloni, Julia Potocka z nagrobka Anny Potockiej-Wąsowiczowej;
około 1830 r. Katedra na Wawelu, FoŁ W. Gumuła.
55. L. Pampaloni, Nagrobek Michała Tyszkiewicza; około 1843 r. Czerwony
Dwór. Wg Ty s z k i e w i c z a, op. cit.,
56. L. Pampaloni, Nagrobek Marii z Radziwiłłów Krasińskiej na. tle ściany koś¬
cioła w Opinogórze; 1841 r. Fot. T. Chrzanowski.
57. L. Pampaloni, Nagrobek Marii'z Radziwiłłów Krasińskiej (jak obok)
58. F. J. Bosio, Popiersie pułkownika (później generała) Wincentego Krasińskie¬
go; 1808 r. Zamek — Muzeum Romantyzmu w Opinogórze. Fot. T. Chrza¬
nowski. . ,
59. F. J. Bosio, Popiersie pułk. Wincentego Krasińskiego, Widok en face. Fot.
T. Chrzanowski.
60. F. Pozzi, Nagrobek Stanisława Aleksandra Ankwicza; po 1840 r. Katedra na
Wawelu. Fot. S. Kolowca.
61. F. Pozzi, Część figuralna nagrobka Stanisława Aleksandra Ankwicza- Fot.
W. Gumuła.
62. F. Pozzi, Lewa połowa fryzu na nagrobku Stanisława Aleksandra Ankwicza.
Fot. W. Gumuła.
63. F. Pozzi, Prawa połowa fryzu na nagrobku Stanisława Aleksandra Ankwicza.
Fot. W. Gumuła.
64. F. Pozzi, Nagrobek Stanisława Sołtyka; 1840 r. Kościół Dominikanów w Kra¬
kowie. Fot. W. Gumuła.
65. F. Pozzi, Część figuralna nagrobka Stanisława Sołtyka; 1840 r. Fot. W. Gu¬
muła.
66. B, Thorvaldsen i P. Mailing, Projekt warszawskiego pomnika Napoleona;
1813 r. Własność prywatna w Helsinkach. Fot. Muzeum Thorvaldsena w Ko¬
penhadze.
67. a, b. B. Thoryaldsen, Oryginalne modele gipsowe kariatyd-kanefor przy

tronie w zamku Christiansborg w Kopenhadze; lata 1813—1820. Muzeum
Thorvaldsena w Kopenhadze. Fot. Muzeum. 68a. Kora; V w. p.n.e. Erechtejon na Akropolu w Atenach. Wg J. Broadmana,
UArt grec, 1966. 68b. Kariatyda; V w. p.n.e. Muzeum Watykańskie. Wg F. Bruckmanna.
69. Kallimachos (?), Grupa trzech tancerek; V w. p.n.e. Muzeum w Delfach.
Wg K. Woermanna, Geschichte der Kunst. 1922.
70. B. Thorvaldsen, Nagrobek Józefy z Olizarów Borkowskiej; 1816 r. Kościół
Dominikanów we Lwowie. Wg „Sztuki", Lwów 1912.
71. B. Thorvaldsen, Oryginalny model gipsowy nagrobka dzieci Heleny Poniń-
skiej w kaplicy zamkowej w Czerw on ogrodzie; lata 1835—1842, Muzeum
Thorvaldsena w Kopenhadze. Fot. Muzeum.
72. B. Thorvaldsen, Oryginalny model gipsowy nagrobka Józefy z Olizarów
Borkowskiej; 1816 r. Muzeum Thorvaldsena w Kopenhadze. Fot. Muzeum.
73. Hermes, Eurydyka i Orfeusz; V w. p.n.e. Muzeum w Neapolu. Wg K. Sche-
f o 1 d a, Die Griechen und ihre Nachbarn 1967.
74. B. Thorvaldsen, Ganimed. Oryginał z 1805 r.; replika zakupiona w 1818 r.
Muzeum Narodowe w Poznaniu. Fot. Muzeum.
75. B. Thorvaldsen, Merkury; 1818 r.; replika zakupiona w 1829 r. Muzeum
Narodowe w Krakowie. Fot. Z. Malinowski.
76. Jan Foralski, Projekt pomnika Kopernika w Warszawie (nie wykonany);
1826 r. Widok na fasadę pałacu Towarzystwa Przyjaciół Nauk. Wg negatywu
w Instytucie Sztuki PAN.
77. Jan Foralski, Projekt pomnika Kopernika, widok na fasadę kościoła
Sw. Krzyża. Wg negatywu w Instytucie Sztuki PAN.
78. B. Thorvaldsen, Oryginalny, mały model gipsowy posągu Kopernika; 1822 r.
Muzeum Thorvaldsena w Kopenhadze. Wg S. Schultza, Copernicus, 1956.
79. Urania; kopia posągu ze szkoły Philiskosa. Muzeum Watykańskie. Wg Ame-
1 u n g a, Galeria delia statuę.
80. B. Thorvaldsen, Pomnik Kopernika w Warszawie; duży model z 1827 r.,
odlew w brązie z r. 1830. Negatyw Ośrodka Dokumentacji Zabytków w War¬
szawie. Fot. H. Poddębski.
81. B. Thorvaldsen, Pomnik Kopernika w Warszawie; model z 1827 r. Odlew
w brązie z 1830 r. Fot. H. Poddębski.
82. B. Thorvaldsen, Szkic pomnika ks. Józefa Poniatowskiego; 1818 r. Muzeum
Thorvaldsena w Kopenhadze.
83. B. Thorvaldsen, Mały model pomnika ks. Józefa Poniatowskiego; 1822 r.
Muzeum Thorvaldsena w Kopenhadze.
84. B. Thorvaldsen, Fragment posągu ks. Józefa Poniatowskiego w Warszawie,
odlanego w 1830 r. wg modelu z 1828 r. (po przywiezieniu z Homla w 1922 r.).
"Wg „Tygodnika Illustrowanego", 1922. Fot. Z. Malinowski.
85. B. Thorvaldsen, Pomnik Kopernika w Warszawie, fragment. Fot. Z. To-
maszewska.
86. B. Thorvaldsen, Pomnik ks. Józefa Poniatowskiego: model z 1828 r. Odlew
z 1830 r. Negatyw Ośrodka Dokumentacji Zabytków w Warszawie. Fot.
H. Poddębski.
87. A. Canova i A. Cali, Pomnik Ferdynanda I w Neapolu; 1827 r. Wg V. M a-
lamaniego, Canova.

88. Posąg konny Marka Aureliusza na Kapitolu w Rzymie; II w. n.e. Wg fot.
Bruckmana.
89. A. Orlowski, Projekt pomnika ks. Józefa Poniatowskiego. Muzeum Narodowe
w Krakowie (Zbiory Czartoryskich). Fot. Z. Malinowski.
90. Anna Potocka, Projekt nagrobka Włodzimierza Potockiego; 1816 r. Muzeum
Thorvaldsena w Kopenhadze. Wg E. Kai Sass.
91. B. Thorvaldsen, Projekt nagrobka Włodzimierza Potockiego; 1816 r. Muzeum
Thorvaldsena w Kopenhadze. Wg E. Kai Sass.
92. B. Thoryaldsen, Pomnik Włodzimierza Potockiego; 1830 r. Katedra na Wa¬
welu. Wg albumu „Wawel", wyd. A. Kaczurba, 1893.
93. B. Thorvaldsen, Pomnik Włodzimierza Potockiego; 1830 r. Katedra na Wa¬
welu. Fot. S. Kolowca.
94. B. Thorvaldsen, Posąg Włodzimierza Potockiego; 1830 r. Katedra na Wawelu.
Fot. S. Kolowca.
95. Posąg rzymskiego dowódcy; około 80 r. p.n.e. Muzeum w Termach. Wg
G. Ch. P i c a r d, L'art etrusąue et l'art romain, Paris 1964.
96. B. Thorvaldsen, Głowa posągu Włodzimierza Potockiego; 1830 r. Katedra na
Wawelu. Fot. W. Gumuła.
97. Józef Brodowski, Portret Włodzimierza Potockiego; około 1810 r. Muzeum
Narodowe w Krakowie. Fot. Z. Malinowski.
98. B. Thorvaldsen, Anioł śmierci (Sława) z pomnika Włodzimierza Potockiego.
Fot. W. Gumuła.
99. B. Thorvaldsen i F. M. Laboureur, Pomnik Stanisława Małachowskiego;
1830 r. Katedra Sw. Jana w Warszawie. Negatyw Ośrodka Dokumentacji
Zabytków. Fot H. Poddębski.

100. B. Thorvaldsen, Szkice pomnika z Chrystusem Miłosiernym w kaplicy Po¬
tockich katedry na Wawelu; 1832 r. Muzeum Thorvaldsena w Kopenhadze.
Wg E. Kai Sass.
101. B. Thorvaldsen, Pomnik z Chrystusem Miłosiernym, 1840 r. Kaplica Potoc¬
kich w Katedrze na Wawelu. Fot. S. Kolowca.
102. B. Thorvaldsen, Posąg Chrystusa Miłosiernego; 1840 r. Kaplica Potockich
w Katedrze na Wawelu. Fot. S. Kolowca.
103. a. B. Thorvaldsen, Model gipsowy płaskorzeźby z przedstawieniem dzieci.
Potockich na cokole pomnika w kaplicy Potockich na Wawelu; 1834 r. Mu¬
zeum Thorvaldsena w Kopenhadze. Wg E. K a i Sass.
b. B. Thorvaldsen, Płaskorzeźba marmurowa z przedstawieniem dzieci Potoc¬kich na cokole pomnika z Chrystusem Miłosiernym; 1840 r. Kaplica Po¬tockich w Katedrze na Wawelu. Fot. W. Gumuła.
104. B. Thorvaldsen, Popiersie Julii z Lubomirskich Potockiej; lata 1833—1834.
Kaplica Potockich w Katedrze na Wawelu. Fot. S. Kolowca.
105. B. Thorvaldsen, Popiersie Artura Potockiego; lata 1829—1834. Kaplica Potoc¬
kich w Katedrze na Wawelu. Fot. S. Kolowca.
106. B. Thorvaldsen, Model gipsowy popiersia Georgiany Bingham-Lucan (?)
Muzeum Thorvaldsena w Kopenhadze. Fot. Muzeum.
107. J. Ch. Lampi, Portret Julii z Lubomirskich Potockiej; ok. 1790 r. Muzeum
Narodowe w Warszawie. Fot. H. Romanowski.
108. B. Thorvaldsen i J. Tatarkiewicz, Popiersie Marii z Wołowskich Szymanow-
skiej; lata 1825—1828. Muzeum Narodowe w Krakowie. Fot. Z. Malinowski.

109. P. Tenerani, Popiersie Zygmunta Krasińskiego; ok. 1848 r. Polska. Akademia
Nauk, Oddział w Krakowie. Fot. W. Gumula.
110. P. Tenerani, Popiersie Alfreda (II) Potockiego; 1856 r. Dawniej w zamku
w Łańcucie. Fot. z Albumu VI J. Piotrowskiego.
111. J. Matejko, Portret Alfreda (II) Potockiego (fragment); 1879 r. Muzeum Na¬
rodowe w Krakowie. Fot. Z. Malinowski.
112. P. Tenerani, Popiersie kobiety; 1857 r. Muzeum Narodowe w Warszawie.
Fot. Muzeum.
113. P. Tenerani, Popiersie Tadeusza Doria Dernałowicza; 1852 r. Muzeum Na¬
rodowe w Warszawie. Fot. Muzeum.
114. P. Tenerani, Popiersie Marii z Sanguszków Potockiej; 1856 r. Dawniej
w zamku w Łańcucie. Fot. z Albumu VI J. Piotrowskiego.
115. P. Tenerani, Popiersie Genowefy 2 Druckich-Lubeckich Pusłowskiej; 1853 r.
Uniwersytet Jagielloński (pałac Pusłowskich). Fot. Muzeum UJ.
116. Autor nieznany, Popiersie Franciszka Pusłowskiego; około 1853 r. Uniwer¬
sytet Jagielloński (pałac Pusłowskich). Fot. Muzeum UJ.
117. Autor nieznany, Popiersie Zygmunta Pusłowskiego; około 1853 r. Uniwer¬
sytet Jagielloński (pałac Pusłowskich). Fot. Muzeum UJ.
118. Popiersie Rzymianina z III w. n. e. Wg L. Goldscheidera, Roman
Portraits, London 1945.
119. Autor nieznany, Popiersie Michała Wiszniewskiego; około 1850 r. (?) Muzeum
Uniwersytetu Jagiellońskiego. Fot. Muzeum.


 WIELKOŚĆ 22X17CM,TWARDA OKŁADKA,LICZY 217 STRON+119 ILUSTRACJI.

STAN ::OBWOLUTA DB+/BDB-,OKŁADKA BDB,MINIMALNE PRZYBRUDZENIE WYKLEJKI PRZEDNIEJ OKŁADKI,PODPIS NA STRONIE TYTUŁOWEJ,STRONY SĄ LEKKO POŻÓŁKŁE,POZA TY, STAN W ŚRODKU BDB.

KOSZT WYSYŁKI WYNOSI 8 ZŁ - PŁATNE PRZELEWEM / KOSZT ZRYCZAŁTOWANY NA TERENIE POLSKI,BEZ WZGLĘDU NA WAGĘ,ROZMIAR I ILOŚĆ KSIĄŻEK - PRZESYŁKA POLECONA PRIORYTETOWA + KOPERTA BĄBELKOWA / / W PRZYPADKU PRZESYŁKI ZAGRANICZNEJ PROSZĘ O KONTAKT W CELU USTALENIA JEJ KOSZTÓW / .

WYDAWNICTWO OSSOLINEUM WROCŁAW 1974
NAKŁAD 3000 EGZ.!!!.

INFORMACJE DOTYCZĄCE REALIZACJI AUKCJI,NR KONTA BANKOWEGO ITP.ZNAJDUJĄ SIĘ NA STRONIE "O MNIE" ORAZ DOŁĄCZONE SĄ DO POWIADOMIENIA O WYGRANIU AUKCJI.

 PRZED ZŁOŻENIEM OFERTY KUPNA PROSZĘ ZAPOZNAĆ SIĘ Z WARUNKAMI SPRZEDAŻY PRZEDSTAWIONYMI NA STRONIE "O MNIE"

NIE ODWOŁUJĘ OFERT KUPNA!!!

ZOBACZ INNE MOJE AUKCJE

ZOBACZ STRONĘ O MNIE

Powyższy cytat pochodzi ze strony: http://allegro.pl/item1251899342.html