Horrory dla nastolatków pojawiały się ostatnio regularnie jak w zegarku – przynajmniej jeden rocznie. Po trzeciej części Krzyku Wesa Cravena wydawało się, że operująca wciąż tymi samymi chwytami formuła mocno się już zużyła w ciągu swego, niedługiego przecież, żywota i na dobre od niej odpoczniemy. Tymczasem reżyserowi Oszukać przeznaczenie udało się nieco przewartościować reguły gatunku i stworzyć z ogranych elementów nieźle poukładaną całość. Schemat jest niby ten sam, ale nikt tu nie biega w przebraniu z nożem, ani z siekierą. Wznosimy się na nieco wyższy poziom abstrakcji – zabójcą jest bowiem po prostu nieupostaciowiona śmierć. Oto udając się na wycieczkę ze swoją klasą do Paryża, w kabinie samolotu, zapięty pasami i gotowy do startu Alex Browning ma dziwne przeczucie. Widzi jak samolot eksploduje zaraz po starcie. Czując nadchodzącą katastrofę wpada w panikę. W zamieszaniu, siedem osób łącznie z Alexem, zostaje zmuszonych do opuszczenia samolotu. Tymczasem przerażające przeczucie chłopaka zmienia się w tragiczną rzeczywistość. To jednak dopiero początek, bo ocaleni ludzie zaczynają ginąć w dziwnych okolicznościach. Ostatecznie Alex zaczyna wierzyć, że w jakiś sposób on i pozostali wysiadając z samolotu oszukali śmierć, która upomina się o swe ofiary. Pomysł okazał się na tyle oryginalny, by jakoś zatuszować schematyzm fabuły, bazującej na sprawnym operowaniu suspensem i ciągłym zaskakiwaniu nieoczekiwanymi zwrotami akcji. Cała ta karuzela dzięki temu się kręci i historia naprawdę wciąga, mimo swej absurdalności. Strach jest oczywiście umowny. Większość z nas wie przecież doskonale, że śmierć nie jest zimnym wiatrem i że nie bywa planowana tak szczegółowo. Gdy jednak zgodzimy się na tę umowność możemy się nieźle bawić - to znaczy bać…